2010: inzending schrijfwedstrijd liefdesbrief - 2e plaats

 Gekke Meneer

 

Ik barst. Van energie. Ik barst en dwarrel in duizend scherven neer op mijn opengeslagen bed. Ik breek en geef mijn twee helften zachtjes over aan jouw handen. Ik breek open. Van liefde. Ik breek, want ik wil. Een blik, een hand op mijn hart, een gesus. Ik wil woorden. Maar enkel de juiste woorden. En niet dan.

Nee, ik wil nu.

En ik sluit mijn ogen, zwaar van mijn gedachten. Ik zucht zachtjes, twijfelend of ademen je niet zou verstoren. In wat je het beste kan, jezelf zijn. Ik sluit mijn ogen en sla mijn vleugels uit. Richting jou. Ik vlieg en ik kruip. Ik ren en ik vlucht. Naar u, weg van u.

Jij.

En niet dan. En niet later.
Nee, nu.

Warm zijn mijn handen, breekbaar is mijn glimlach. Er scheert een vogel langs mijn buik en de snaren van mijn warme lijf staan opgespannen. Ik wandel muziek, ik fluister solsleutels. En ik teken het Hooglied met mijn liefde in de lucht.

En niet dan. En niet later.

Soms wil ik je kunnen leegdrinken. Verzwelgen. Gulzig likkend aan de rand van je gladde glazen kantjes vul ik mijn longen met uw levenswater. Soms zou ik willen dat ik je kan verscheuren. Met haar en huid, met huid en hart. Alles wat je bent opschrokkend, vretend; mijn lijf en leden besmeurd met jouw bloed, de kleur van je liefde.
Soms wil ik je inademen. Je geur, je ogen, je lippen, je tranen. Ademen en verbruiken. Leven op jou. Leven met jou. Leven door jou.
Soms wil ik dat uje mijn hand vastneemt en niet meer loslaat. Nooit meer loslaat. Nu niet, morgen niet. Verkleefd aan elkaars heil. Verkleefd aan jezelf. Ik ben jezelf.

Ik ben niet meer dan je denkt dat ik ben. Ik ben jouw gedachtegang, ik ben wie jij wil die ik ben. Ik ben een boek, een foto, een pop. Als jij dat wil. Ik ben een speelbal, een toeval, een ongeval. Als dat is wat je wil.
Soms wil ik je lachen. Niet hard, niet luid, maar giechelend. Ik wil je kunnen giechelen. Stiekem, achter mijn zachte hand, mag je een uitweg vinden, glippend door mijn vingers. Jouw 'jij' fonkelend in het verbergende bruin van mijn ogen.
Ja, soms zou ik je zelfs wil huilen. Tranen van je liefde vergieten in mijn warme handen en kneden tot wat jij bent.
Soms zou ik je willen achterlaten. Om je daarna wanhopig te kunnen zoeken, om bij het vinden jouw ogen vast te nemen en je huid mijn handen te laten strelen.

Maar ik laat je niet achter. Want ik vind je elke dag, sowieso. Ik ontdek je elk moment. Je bent steeds nieuw, steeds meer, steeds mooier, steeds jij en toch steeds zo vertrouwd.

Jij bent mij.

Er is altijd een soort van harmonie tussen wat jij zegt en ik wil horen. Al begrijpen we elkaar niet altijd even goed, al speelt de toon soms wispelturig met ons vermogen om te interpreteren. De grondtoon is altijd gelijk. Vier heerlijke bastonen van hetzelfde allure. Sterallures. Al zijn dat nu niet meteen de juiste termen.

Al dansend over kasseiwegen met de wind wapperend door onze gevoelens. Springen en vangen. Een blik, een 'ja'. Een Echt. En vonken spatten de hemel in, zichtbaar voor jou en mij. Wanneer je handen zoekend een weg banen tussen wat gezegd is en de dichtzinnen die ik je nog zal toefluisteren. We schrijven ons eigen verhaal. Misschien zag ik het nooit, maar wist het ik wel. Dat ik geen letter ben sinds ik verdwaald ben in je hoofd. Maar dat we samen een trilogie vormen. Jij. Ik. Toekomst. Een zucht, een geur. Jouw geur.

Mag ik delen met jou? Mag ik vertellen tegen jou? Ik denk dat je weet dat ik sterk afhankelijk ben van liefde. Dat ik liever de mensen mijd, maar niet zonder jou de dag door durf.

Dat ik bang ben om te vereenzamen.

Dat ik schrik heb om aan iemands verwachtingen niet te voldoen. Dat ik wil uitbreken, maar simpel niet durf. Weet je dat?

Dat ik met jou de gekste dingen wil doen? Dat ik even iedereen wil vergeten en gewoon doen. Maar dat ik dat niet durf?

Weet je eigenlijk dat ik je gewoon zo graag zie? Dat ik in mijn strijd om je zoveel mogelijk te beschermen tegen mijn eigen kwaad, je soms per ongeluk pijn doe?

Weet je eigenlijk dat ik zoveel van je hou?

En weet je dat ik echt wel proef van het geluk? Voor het eerst? Door jou? En dat ik daarom en zomaar bij je blijf. Omdat dit liefde is. Wij = liefde. Weet je dat?

Weet jij mij?

Lief lief, mooie Frater. Geluk staat aan mijn kant.

(Voor Jorge, na 10 jaar, nog altijd.)