Zwijgen is goud

 

Bij valavond, op het moment dat de wereld wordt verpakt in een neerslachtig schemerdonker, slaat de eenzaamheid altijd het hardste in. Het is het moment waarop men alle hoop vloeit wegvloeien. Alles wat achter ons ligt, is voor altijd voorbij en fouten of mislukkingen zijn niet meer recht te trekken. Tegelijk is alles wat voor ons ligt niet meer dan diepe donkere duisternis; het ochtendgloren nog veel te ver weg om er nu al in te geloven. 

De stilte van het huis, de leegte van de tafel de afwezigheid, de stilte. Het wordt allemaal gehaat. Vooral de stilte. Jaren geleden werd het al bedacht: een mens is enkel en alleen om te zorgen voor een ander mens. Een huisdier is slechts een leeg surrogaat, een vervangingsmiddel van slechte kwaliteit, nauwelijks in staat de leemte in het hart op te vullen. Laat staan enige warmte in de koude lijven te brengen. 

Op dit moment, op de meest hopeloze uren van de dag, sluit men zich vaak op binnen de vertrouwde muren van het huis. Vroeger ervoer men een zachte veiligheid, wist men zich geborgen door de herkenbaarheid van een thuis. Vandaag verafschuwen we dat wat ons eens zo dierbaar was. 

Buig het hoofd en wacht. Laat de minuten voorbij gaan, beweeg nauwelijks, probeer op te gaan in de omgeving. Als je heel oppervlakkig ademt, lijkt het soms alsof je verdwijnt. 

De klok wijst 5 minuten later aan dan daarnet. De realiteit van het leven drukt zwaar op de schouders van wie ze wil zien. Vandaag gaan we eindelijk doen wat moet. Het papier zal branden in de tafel, de pen lijkt onbereikbaar ver te liggen, de arm zal loodzwaar wegen. Moeizaam tilt men de hand op, schrijft men de eerste woorden van wat al lang gezegd zou moeten zijn. 

We willen dit niet. Het hele gebeuren zal je ridicuul voorkomen. We weten niet meer waar we ons zolang druk over hebben gemaakt. Of misschien net wel, maar we vinden de juiste woorden niet. Handen schrijven niet wat het hoofd wil zeggen, het hoofd denkt niet wat het hart wil bedoelen. 

Verfrommel het papier en gooi het lusteloos voor je uit. Zonder doel is het moeilijk om aan de uitzichtloosheid van het leven te ontsnappen. We weten het nu, vandaag gaat het net zo als alle andere dagen die voor ons liggen. En eigenlijk is het beter zo. In een wereld waarin alles al is gezegd, geschreeuwd, gebruld, getierd; in een wereld waarin grote woorden uitgeholde begrippen zijn geworden, waarin het nooit zo eenvoudig was om met de messcherpte van woorden de ander te verwonden. In een wereld waarin iedereen een mening te veel heeft, waarin niemand echt gehoord, maar wel wild om zich heen staat te schreeuwen; in deze wereld is het de kracht van een wit papier dat ons kan redden. De oorverdovende stilte, nu nergens nog te horen, draagt alles met zich mee dat moet gezegd worden. Misschien is dat wel de essentie van het leven: zwijgen. Zwijgen en er zijn. Misschien is dat wel wat we nu missen: mensen die er gewoon zijn. 

(Tekening François Geysen)