Life

Toen we de aarde hoorde kreunen onder de duizenden laarzen van de kuddes die slaafs vochten voor individuele spookvrijheden. Toen we verdeeldheid zaaiden als strooigoed voor kinderen tussen voor en tegen, tussen al wie geloofde in het scherp van de naald en zij die trouw hadden gezworen aan de groep. Tussen ratio en de spirit. Tussen facts en chackra's. Toen we de aarde zagen branden en koken in eigen zweet. Toen we wat goed en schoon en uniek deden, lieten en zagen verdwijnen en plaats  creëerden voor sombere woorden als polarisatie, het individu en alle nieuwe begrippen met een c of een q. Toen de angst zich vermomde achter maskers en te lange staafjes. Toen het volgende jaar te lang op zich liet wachten. 

Werd er ergens een kindje geboren. Als een te vroeg opgekomen kerstverhaal, waar het publiek niet meer in gelooft maar gretig het hart aan blijft verlichten en verwarmen

En nog een. En nog een. Als kleine witte stipjes in een overwegend donkergrijs panorama om onze aandacht weer af te leiden van dat wat er niet toe doet. Om in de kudde te kunnen onderscheiden waar het echt om draait; de hoop, de toekomst, en het kindje hier.