Er valt veel te zeggen voor dit leven. En dan toch ook weer niet. Er valt veel te zeggen over dit leven. En ook dat dan eigenlijk weer niet. Ik schrijf. Omdat ik na jaren voel dat schrijven mijn medicijn kan zijn tegen het gif van de wereld, tegen het gif van mijn brein. Ik schrijf. Voor mij. En omdat "schrijven" eigenlijk altijd een lezer impliceert, laat ik je meelezen. Misschien ben je er iets mee, misschien ook niet. Ik schrijf, in de eerste plaats voor mij.
Onderweg vallen er
altijd meer bladeren
Striemt de wind je kaken tot bloedens
toe - is de regen nooit
enkel miezer.
Onderweg schroeit de hitte
van de barbaarse zon
Amper te verdragen op je
uitgedroogde lippen
en hart.
Het is maar wat goed
dat aan het einde
altijd
een boom op je wacht
een beek en een thuis.
Reacties