35 going on 80

Vandaag ben ik tachtig en houd ik alleen maar van het stukje lichaam tussen mijn schouderbladen en mijn middenrif. Gisteren was ik nog 60 en kon ik meer vrede nemen met alles wat zich onder de grens van één meter bevindt. Het lijkt al een eeuwigheid geleden dat ik 35 was, ik kan het me nauwelijks meer herinneren. Al zijn die dagen er in overvloed. Het uit bed stappen aan de utopisch juiste kant van het bed om dan gulzig te leven. Zo’n dagen waarop aan het einde een bed van wolken op je wacht.

Vandaag ben ik dus tachtig en mijn bed is een bakstenen kuip. Ik denk dat het misschien wel aan mijn gewicht ligt, maar anderzijds moet mijn nek nu ook niet zo’n zware partij brein torsen en ligt hij wel vaak genoeg dubbel om lastig te doen. Bovendien vroeg iemand me onlangs of ik weer op dieet was en wil ik nu aan iedereen en de wereld bewijzen dat ik hoegenaamd niet ben. Afgezien van een vervelend maagprobleem dat me 20 kilo deed verliezen op een hoogst ongezonde en verpletterende manier, kan ik me zelfs niet meer herinneren wanneer ik op dieet ging en dat wil ik graag zo houden. De breedte van iemands bovenbenen, derrière, boezem of buik kan me weinig tot minder dan niets schelen en dat geldt ook voor de mijne. Het idee dat ik nu voor het heil van mijn onderrug toch wat pakjes suiker ga dumpen, steekt me tegen. Dan kan ik wel staan toeteren dat een lichaam een lichaam is, niemand zal me geloven.  

Vandaag ben ik tachtig en ontdek ik dat comfortabele zetels afgezanten van de duivel zijn. De aantrekkingskracht is zoet als de appel in het aards paradijs, maar de hinderlaag is genadeloos. Wie zich laat zakken in het zachte vruchtvlees, verstikt in de klauwen van Lucifer. Ik lees dus een boek, liggend op de stenen keukenvloer en ik voel me weer kwiek. Er is duidelijk geen zwaarte- of andere meedogenloze kracht die zijn frustraties op me botviert. Goh, denk ik trots, welke andere tachtigjarige zou me dit nadoen? Zie mij hier even zegevieren, jubel ik. Het lukt me zelfs een koek te eten, al ben ik niet zeker of een mensenlichaam na de platte babyperiode wel in staat zou kunnen zijn om liggend voedsel door te slikken zonder zijn luchtpijp te blokkeren.

Als we vergeten dat ik eigenlijk vijfendertig ben en straks ook weer recht zal moeten staan, ben ik het leven weer eens te snel af geweest. Deze senior is on a roll.  💪