Reisverslag dag 1

We rijden tussen Vlaamse velden, ergens ver genoeg van huis. In de lucht hangt een weergaloos accurate wolkenbaby en de achterbank is leeg. De verantwoordelijkheid stroomt uit mijn hoofd en de vermoeidheid valt als een warme deken rond mijn lijf. Ik moet niks. Mijn rug is de enige die de volwassenheid moet dragen en die ongenode gast zal het hele weekend blijven hangen zoals hij daar ondertussen al 5 weken parasiteert. Het zal me niet lukken om het moeder zijn, het mens zijn in deze wereld en het volwassen weten af te schudden, maar mijn schouders zullen lager hangen. 

We zijn kinderloos, dus is de tijd plots van weinig belang. We leven volgens willekeur, zijn onvoorbereid en voor het eerst in jaren maakt het me niet uit. Iedereen hier is content. Ik adem ruimer en zelfs de sterfelijkheid die op reizen steeds als een zwaard van Damocles me voortdurend bewust probeert te sarren, houdt zich koest. Geen grotere angst dan te moeten sterven ver weg van huis, van wie me dierbaar is, van waar ik me het veiligst en het meest bekwaam voel om zo'n taak aan te vatten. Ik ontspan en neem het woord deugd meermaals in de mond. Door de pijn heen, doet het me deugd.

In de grote kathedraal klemt god zich schijnbaar in een houdgreep rond mijn nek en voel ik de zware druk van religie op mijn schouders en in mijn hoofd. De grootsheid van de immense binnenruimte komt eng en claustrofobisch over. Ik kijk naar een houten christusbeeld, schilderijen en glasramen. Kaarsen bij een altaar. Ik wil naar buiten, het is de eerste keer dat ik niet alleen de absurditeit van de verering niet meer kan plaatsen, maar ook de verstikking van de ratio ervaar. Een vrouwtje bidt, vindt troost, lijkt veilig en het stemt me milder. Misschien vindt zij hier wat ik vanmorgen in de wolkenbaby vond. Licht, vrede en luchtigheid. 

Mijn rug doet nog steeds pijn en het is een mentale oefening mij niet te laten wegglijden in zorgen en angst. Gelukkig is er mijn man en een portie zelfkennis. En wanneer we 's avonds aanschuiven aan een gereserveerde tafel waardoor we niet hopeloos bezwijken onder keuzestress bij grote honger - zoals het altijd gaat - voel ik dat het goed is, dat we het level volwassenheid aan het uitspelen zijn en dat de grote wolkenbaby genoegzaam toekijkt.