Vannacht

Lang heb ik geloofd dat ze achter ons lagen, die jaren waarin de eenzaamheid in alle stilte tussen kieren en door venster en deuren de kamer in kwam sluipen. Die eindeloze nachten met een verse baby in je armen, of op je buik en borst. Nachten waarin de wereld stopte met draaien en wij moederziel alleen waren. Niemand is zo onbereikbaar als wie slaapt, geen stad zo leeg en stil als diegene gehuld in het avondduister. De eenzaamheid dreigde me vaak te verlammen waardoor ik onder een haastig geopend dakvenster probeerde te luisteren naar tekens van leven in het donker in de tuin. Haast niet te geloven dat de zon 's morgens weer het licht zou brengen en meteen ook weer het leven in onze huiskamer, zodat we het konden voelen. Dat we niet alleen zijn. Hoe vaak dacht ik toen niet aan al die nieuwbakken mama's en papa's die net zoals ik achter geopende ramen met een baby op de borst dachten dat zij de enige waren, wakend in een slapende wereld. We waren samen alleen.

Vannacht voel ik het weer, de ondoorlaatbaarheid van het eenzaam zijn. Ik heb geen baby meer in mijn armen en ik kan slapen als mijn hoofd het me zou gunnen. Ik gooi het raam niet open, nu, er zal toch nergens iemand in dezelfde leegte staan. Ik wacht op de zon, maar weet vandaag al dat ze morgen nauwelijks zal schijnen. Ik heb lang gedacht dat ze achter ons lagen, die jaren van de eenzaamheid. Maar nu we eindeloos moeten zoeken en tasten in het duistere doolhof vol goedbedoelde adviezen, een veelheid aan informatie en daar ergens ook nog je eigen ik met al zijn gevoelens, interpretaties en gedachten, staan we er weer midden in. Niemand die echt weet hoe het is, hier, in de krappe context van ons gezin, en ergens daartussen lijken we elkaar ook te verliezen. De nacht duurt ettelijke uren te lang en de lucht in de kamer is dik en bedompt van de twijfels en de wat-als'en of had-ik-maar'en. 

Het is moeilijk ademen zo, maar ik zal het raam vannacht niet opengooien. Er zal toch niemand ergens anders staan, niet met een baby op de borst of in de armen, maar met een tiener zwaar op het hart.