I.O.

Nu het niet alleen in ons hart zo duister is, maar ook de straten gehuld zijn in het donker, steken we de haard aan en kruipen wat dichter bij elkaar. We proberen de kamer te verwarmen, hopen dat de oranje gloed ons vlammetje weer kan aanwakkeren. Maar de warmte komt nooit meer tot in onze living.
We ontsteken de lampen, proberen het woekerende duister te verdrijven met kunstmatig licht. Maar jouw plaats aan de tafel blijft ook vandaag zo donker. De trap kraakt, maar het zijn jouw voetstappen niet, dus proberen we zeker niet te luisteren. De deuren piepen, maar het zal vast jij niet zijn, dus moeten we niet meer kijken. Nu het hier zo duister is, kruipen we wat dichter bij elkaar. We zetten toch een boom, we hangen wel de lichtjes en tussen al dat verdriet staat er ook een pakje. Eentje voor jou, eentje voor mij. 
Nu het overal zo donker is, kruipen we nog wat dichter bij elkaar. En we proberen als familie heel dicht bij jou te zijn. Hier bij ons zal ooit het licht weer schijnen. Maar rond ons hart voor altijd dat laagje rijm.