Auti-papieren

We zijn alleen in dit huis dat het leven heet, mijn man en ik. Er zit een krop in mijn keel op de plaats van de kikker. In deze vorm draag ik het verdriet voortaan met met mee, als een rotsachtige kei die schuurt tegen mijn stembanden, mijn luchtpijp dreigt af te sluiten. Aan de koelkast hangt drievierde A4'tje waarop in een dertigtal kernzinnen is neergeschreven hoe we met onze zoon moeten praten. Auti-communicatie. Intuïtief wil ik mijn hoofd neervlijen tegen zijn steeds sterker wordende schouders en zachtjes huilen, maar op het papiertje is geen plaats voor emoties. Ik zou hem zoveel willen vragen, toefluisteren. Ik zou hem in een dekentje van warme woorden willen hullen en de taal van de troost zijn werk laten doen. Maar op het papiertje is de taal enkel functioneel. Dit leven van ons moet tastbaar zijn, we moeten het kunnen tekenen. Er is geen plaats meer voor het waarom, geen plaats meer voor zingeving. We zijn hier, in dit leven, en we moeten erdoor. We zijn hier, alleen. 

We zijn alleen in dit huis dat de wereld heet, mijn man en ik. We zijn moe, sluiten de deuren en laten de buitenwereld zelden binnen. We bereiden ons voor om zelf de stap te wagen, laden argumenten en voorschriften in een tas en verzamelen moed en hoop in de zakken van onze jas. We zorgen dat onze zoon minder kans heeft om verloren te lopen in de chaos die hem achter de muren van onze wereld opwacht. Er hangt een A4'tje in mijn vestiairekast. Buikgevoel heeft geen plaats in deze wereld, we laten de thermometer beslissen wanneer we jassen zullen dragen. We zullen de warmte uitzweten, we zullen de koude doorstaan. De waarheid staat op een A4'tje. Ik trek de deur weer toe, vandaag blijf ik in dit huis. In dit huis waar de thermometer altijd 20 graden aangeeft en waar het A4'tje niet moet spreken. Vandaag blijven we in dit huis. Buiten zijn er geen papiertjes. We zijn binnen, in dit huis, en we blijven hier. We zijn hier, alleen. 

We zijn alleen in dit huis dat de realiteit heet, mijn man en ik. We zouden zo graag de ramen willen opengooien en willen roepen. Roepen hoe moeilijk het kan zijn, hoe wazig de toekomst die voor ons ligt. We zouden zo graag willen vertellen hoe onze zoon in elkaar zit, maar we weten het amper zelf. We zouden zo graag verbinding zoeken en uit dat isolement stappen. Maar aan de andere kant van dit huis worstelt iedereen. En niemand heeft een A4'tje. We klampen ons vast aan de papieren in ons huis. De dag is neergeschreven. Het spreken is opgeschreven. Het verzorgen staat genoteerd. Vandaag ligt vast, zwart op wit, als het auti-brein van mijn zoon. We zijn alleen, er staan geen andere namen opgeschreven, in dit huis. We zijn hier, alleen. 

We zijn alleen in dit huis dat de bureaucratie heet, mijn man en ik. Het water staat ons aan de lippen, ik houd krampachtig het hoofd van mijn man boven water, terwijl hij hetzelfde doet met het mijne. Voor ons ligt een berg papieren. Iemand heeft beslist dat verdrinken niet genoeg is om hulp te krijgen. Je moet neerschrijven dat je aan het verdrinken bent. We hebben al zoveel geschreven, met natte inkt van tranen en van de onmetelijke diepte van de toekomst onder ons maar aan de oever worden we amper geloofd. Voor de zoveelste keer zullen we schrijven dat we moedeloos zijn. Voor de zoveelste keer zullen we schrijven wat we niet willen schrijven. Het lijden moet op een A4'tje. We zijn hier, aan de voet van de eindeloze papierberg, in dit huis. We zullen schrijven, alleen. 

We zijn alleen in dit huis dat thuis heet, mijn man en ik. Mijn man heeft een jaloersmakend talent om de schouders hoog te houden, de mijne zijn al lang diep gaan doorhangen. Ik zie hem doorgaan, ik zie hem papieren verzamelen en bijhouden, ik zie hem ordenen, lezen, betalen, indienen. Mijn man is de lijm tussen de papieren van deze thuis. Ik geef enkel door, stuur e-mailtjes met A4'tjes die hij zal lezen. Er is weinig dat ik mezelf zie doen, maar ik pak mijn pen en ik blijf schrijven. Hij zal lezen en ik zal schrijven. We zijn alleen in dit verhaal dat autisme heet, mijn man en ik. Maar hij zal blijven lezen en ik zal blijven schrijven. We zijn hier, tussen de papieren, alleen.