diabetes en moederschap

De laatste maanden ligt het moederschap zwaar op mijn borstkas. Sinds ik een queeste kreeg voorgelegd waarin een semi-gelukkig leven van mijn zoon het hoogste doel was, leef ik met een krop verdriet in mijn keel. Ik voel hem letterlijk ter hoogte van mijn strottenhoofd. Soms is hij klein en verwaarloosbaar, soms sluit hij mijn luchtpijp nagenoeg af. Sinds januari is daar een nieuw gevoel bij gekomen en lijkt het alsof er een klein beest zich een weg knaagt door mijn ingewanden. Ik leef te veel in de toekomst. Zorgeloos de minuten nemen zoals ze zich voordoen, het is een kunst die ik niet beheers. Ik faal. Nu zit mijn hoofd al bij seffens, straks of morgen en dan vooral bij de tegenslagen die daar alvast klaar liggen. En dat er tegenslagen liggen, dat weet ik zeker. Dat is wat leven met diabetes is. Pompverstopping, kapotte sensor, bloed in de katheter, hypo's en hypers. Het maakt me benauwd. Het maakt me moe. Al 4 maanden ben ik in een rol geduwd die ik niet wil opnemen: naast mama ben ik nu eigenlijk ook verpleegster. Het maakt me angstig. Het maakt me zo moe.  Soms blijf ik wat langer op mijn werk, ik schakel alle diabetesalarmen uit, ik plan een trip met mijn oudste zoon en zonder mijn dochter. Ik vlucht.

Dit weekend ben ik alleen met mijn dochter. En met de diabetes. Ik twijfel, maar neem haar toch mee naar de dierentuin. Ze verdient het, en nog zoveel meer. Natuurlijk laat het leven zien wie de baas is en zijn er daar problemen met haar glucosesensor. Ik doe mijn allerbeste best om het los.te.laten. Maar alles is toch wat zwaarder. De zon schijnt, we eten ijs, we zijn samen. Maar achter mij is het grijs. 's Avonds zie ik op de kamer van mijn Lot dat ze deze dag had ingepland in haar agenda'tje. En dat ze kruisjes zette om af te tellen. Lot en mama. Ik voel hoe mijn maag, mijn longen, mijn hart langzaam worden weg geknaagd. Ik voel de krop mijn adem afblokken. Ik ben de slechtste versie van een moeder geworden. Zorgeloos genieten van deze tijd, van deze onbevangenheid en onschuldigheid van mijn 7-jarig meisje: ik ben het verleerd.

Hoe moet dat ook al weer: moeder zijn? Hoe moet het weer? 

#diabetestype1 #zorgouder